Η προωθούμενη φορολόγηση όσων επιλέγουν να συνταξιοδοτηθούν νωρίτερα δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική αλλαγή στη λειτουργία των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης. Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική επιλογή που επιχειρεί να μετατρέψει το δικαίωμα στη συνταξιοδότηση σε μηχανισμό πίεσης για παράταση του εργάσιμου βίου και ταυτόχρονα να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον ιδιωτικοποιημένο χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος.
Η λογική ότι όποιος αποχωρεί πριν από τα 62 ή τα 67 έτη πρέπει να «τιμωρείται» φορολογικά είναι κοινωνικά άδικη και επικίνδυνη. Αγνοεί πλήρως τις πραγματικές συνθήκες εργασίας χιλιάδων εργαζομένων που μετά από δεκαετίες σκληρής δουλειας, εντατικοποίησης, χαμηλών μισθών και επαγγελματικής εξουθένωσης δεν αντέχουν να παραμένουν στην εργασία μέχρι βαθιά γεράματα. Αντί η πολιτεία να διασφαλίζει αξιοπρεπή έξοδο από την εργασία, δημιουργεί αντικίνητρα για τη συνταξιοδότηση και μετατρέπει την κοινωνική ασφάλιση σε ατομική υπόθεση «κόστους – οφέλους».
Ταυτόχρονα, η συγκεκριμένη πολιτική αποκαλύπτει τη στρατηγική επιλογή ενίσχυσης του δεύτερου πυλώνα ασφάλισης, δηλαδή των επαγγελματικών ταμείων και των ιδιωτικών ασφαλιστικών σχημάτων. Με πρόσχημα τη «βιωσιμότητα» του συστήματος, η κυβέρνηση κατευθύνει ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους προς κεφαλαιοποιητικά μοντέλα, όπου η σύνταξη εξαρτάται από τις αγορές, τις αποδόσεις και τη φορολογική μεταχείριση, αποδυναμώνοντας σταδιακά τον δημόσιο και αναδιανεμητικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.
Η κατεύθυνση αυτή δεν μπορεί να αποτελεί λύση για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Αντί για φορολογικές «ποινές» σε όσους επιλέγουν να αποχωρήσουν νωρίτερα, απαιτείται ενίσχυση του δημόσιου, καθολικού και κοινωνικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, με εγγυημένες συντάξεις, πλήρη κρατική ευθύνη και ουσιαστική προστασία της εργασίας.
Η συζήτηση που πρέπει να ανοίξει δεν είναι πώς θα δουλεύουμε περισσότερο, αλλά πώς θα δουλεύουμε λιγότερο και με καλύτερους όρους. Η τεχνολογική πρόοδος και η αύξηση της παραγωγικότητας θα έπρεπε να οδηγούν σε μείωση του χρόνου εργασίας, σε χαμηλότερα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και σε λιγότερα απαιτούμενα χρόνια ασφάλισης — όχι σε παράταση της εργασιακής ζωής μέχρι τα 67 και ακόμη παραπέρα. Μια κοινωνία που θεωρεί «πρόβλημα» τη δυνατότητα των ανθρώπων να βγαίνουν νωρίτερα στη σύνταξη, στην πραγματικότητα μετατρέπει την εργασία σε διαρκή υποχρέωση και τη σύνταξη σε προνόμιο για λίγους.