Αναδημοσίευση από: https://www.topontiki.gr
Η τρίτη ηλικία στην Ελλάδα δεν ξεκουράζεται επιβιώνει
Σχόλιο της σελίδας μας «Τα ΝΕΑ των ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ»
«Οι μνημονιακές ανατροπές που έγιναν στις συντάξεις, με τη μεγάλη περικοπή τους, τις αυξήσεις των ορίων ηλικίας και των χρόνων εργασίας, έχουν οδηγήσει σε πλήρη αποτυχία και σε κοινωνική αναλγησία. Όταν αυξάνονται τα όρια ηλικίας στα 62 και 67, χωρίς ουσιαστικές αυξήσεις στις συντάξεις, απλώς μετατίθεται το πρόβλημα στα γηρατειά, στην εξάντληση και την αναπηρία.
Η έκρηξη των αναπηρικών συντάξεων δεν είναι τυχαία, είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που πιέζει τους ανθρώπους μέχρι τέλους. Και όταν τελικά «βγουν» στη σύνταξη, αναγκάζονται να συνεχίσουν να εργάζονται για να επιβιώσουν.
Αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι διαχείριση φτώχειας».
Χωρίς γενναίες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, τη μείωση ορίων ηλικίας και των χρόνων ασφάλισης, η σύνταξη θα παραμένει φιλοδώρημα και η τρίτη ηλικία σε μια παρατεταμένη αγωνία.
Η ακτινογραφία του συστήματος «ΗΛΙΟΣ» για το κλείσιμο του 2025 δεν αποτυπώνει απλώς στατιστικά στοιχεία, αλλά μια βαθιά κοινωνική κρίση που κρύβεται πίσω από τους αριθμούς.
Η σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας στα 62 και τα 67 έτη έχει δημιουργήσει μια στρατιά εγκλωβισμένων εργαζομένων, οι οποίοι, εξαντλημένοι από τις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες, αναζητούν διέξοδο στις αναπηρικές συντάξεις.
Το τέλος του «νέου συνταξιούχου»
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: Οι συνταξιούχοι κάτω των 66 ετών είναι πλέον μόλις 520.000. Αν εξαιρέσει κανείς τις συντάξεις χηρείας και ορφανείας, ο αριθμός των «νεότερων» συνταξιούχων μειώνεται σταθερά, καθώς η πόρτα της εξόδου κλείνει ερμητικά πριν τα 62 ή τα 67.
Το πιο εντυπωσιακό; Από αυτούς τους 520.000 «νέους» συνταξιούχους, οι 300.000 εργάζονται νόμιμα. Δηλαδή, σχεδόν το 60% όσων βγήκαν στη σύνταξη τα τελευταία χρόνια, αναγκάζονται να παραμείνουν στο μεροκάματο επειδή η σύνταξη δεν καλύπτει ούτε τα βασικά. Συνολικά, στην ηλικιακή ομάδα έως 76 ετών (1,44 εκατ. δικαιούχοι), ένας στους τέσσερις δηλώνει επίσημα ότι εργάζεται. Η τρίτη ηλικία στην Ελλάδα δεν ξεκουράζεται επιβιώνει.
Η «έκρηξη» των αναπηρικών συντάξεων
Η πιο ανησυχητική τάση εντοπίζεται στις νέες απονομές. Ενώ στο γενικό σύνολο των 2,5 εκατομμυρίων συνταξιούχων οι ανάπηροι αποτελούν το 6,9% (περίπου 175.000 άτομα), στις νέες συντάξεις του Δεκεμβρίου 2025 το ποσοστό εκτινάχθηκε στο 16%.
Σχεδόν μία στις έξι νέες συντάξεις είναι πλέον αναπηρική. Γιατί συμβαίνει αυτό;
1. Επαγγελματική εξάντληση: Το εργασιακό στρες και οι σύγχρονες ασθένειες λυγίζουν τους εργαζόμενους πριν προλάβουν να πιάσουν τα 40 έτη ασφάλισης.
2. Εργατικά ατυχήματα: Η έλλειψη μέτρων προστασίας στους χώρους εργασίας τροφοδοτεί διαρκώς τα ΚΕΠΑ με νέα περιστατικά.
3. Οικονομική απόγνωση: Η ανεργία στις μεγαλύτερες ηλικίες οδηγεί πολλούς στο να αναζητήσουν τη σύνταξη αναπηρίας ως το μοναδικό εισόδημα που μπορούν να εξασφαλίσουν, ακόμα και αν αυτό είναι περικκομένο.
Σύνταξη «φιλοδώρημα»
Η σκληρή αλήθεια είναι ότι πολλοί οδηγούνται στη σύνταξη με ποσοστά αναπηρίας κάτω του 67%. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η εθνική σύνταξη περικόπτεται στο μισό. Αν συνυπολογίσουμε και τα λίγα έτη ασφάλισης που προκύπτουν λόγω της πρόωρης διακοπής του εργασιακού βίου, το αποτέλεσμα είναι συντάξεις-πείνας.
Το κράτος, αυξάνοντας τα όρια ηλικίας, πίστευε ότι θα θωρακίσει το ασφαλιστικό. Στην πραγματικότητα, μετέφερε την πίεση από τα γηρατειά στην αναπηρία, μετατρέποντας το σύστημα σε έναν μηχανισμό που παράγει φτωχούς συνταξιούχους, οι οποίοι είναι πολύ άρρωστοι για να εργαστούν, αλλά πολύ «νέοι» για να λάβουν μια αξιοπρεπή σύνταξη.