Η πληρωμή αναδρομικών προωθείται από τον e-ΕΦΚΑ για εργαζόμενους συνταξιούχους, με ποσά που – σύμφωνα με τις ανακοινώσεις – φτάνουν έως και τα 17.400 ευρώ. Πρόκειται για αποτέλεσμα του επανυπολογισμού των συντάξεων με βάση τα ένσημα που αποκτήθηκαν μετά τη συνταξιοδότηση.
Ωστόσο, πίσω από τα νούμερα, αναδεικνύεται μια βαθύτερη πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί: όλο και περισσότεροι συνταξιούχοι αναγκάζονται να επιστρέψουν στην εργασία για να καλύψουν βασικές ανάγκες.
Σύμφωνα με στοιχεία, περίπου 2.000 συνταξιούχοι περιλαμβάνονται στο πρώτο κύμα πληρωμών, ενώ ο αριθμός των δικαιούχων αναμένεται να φτάσει τους 25.000. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι αγγίζουν πλέον τις 300.000, όταν πριν από λίγα χρόνια ήταν μόλις 35.000.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Με τον νόμο 5078/2023 καταργήθηκε η περικοπή 30% στις συντάξεις των εργαζόμενων συνταξιούχων και αντικαταστάθηκε από εισφορά 10% επί του εισοδήματος. Έτσι, η εργασία μετά τη συνταξιοδότηση όχι μόνο «νομιμοποιείται», αλλά και ενθαρρύνεται.
Οι προσαυξήσεις στις συντάξεις υπολογίζονται με συντελεστή 0,77% για κάθε έτος εργασίας. Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε μικρές μηνιαίες αυξήσεις:
1. Λίγα ευρώ για 1-2 έτη εργασίας
2. Έως περίπου 100 ευρώ για πολλά χρόνια απασχόλησης
Τα αναδρομικά μπορεί να εμφανίζονται υψηλά σε ορισμένες περιπτώσεις, όμως πρόκειται για ποσά που αντιστοιχούν σε πολυετή εργασία μετά τη συνταξιοδότηση.
Η πραγματικότητα είναι ότι η πολιτική αυτή δεν ενισχύει τους συνταξιούχους — αντίθετα, τους ωθεί να παραμείνουν στην αγορά εργασίας.
Η ιστοσελίδα «Τα ΝΕΑ των ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ» εκφράζει την αντίθεσή της σε αυτή την κατεύθυνση. Η σύνταξη πρέπει να διασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση, χωρίς την ανάγκη συνέχισης της εργασίας μέχρι τα βαθειά γεράματα!
Η μετατροπή της σύνταξης σε «συμπληρωματικό εισόδημα» και η παρουσίαση της εργασίας ως επιλογή, αποκρύπτει το βασικό ζήτημα: ότι πολλοί συνταξιούχοι δεν μπορούν να ζήσουν με τη σύνταξή τους.
Τα αναδρομικά και οι αυξήσεις δεν αποτελούν ουσιαστική ενίσχυση, αλλά αποτέλεσμα της ανάγκης των συνταξιούχων να συνεχίσουν να εργάζονται.
Η λύση δεν είναι περισσότερη εργασία μετά τα 67, αλλά δίκαιες και αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους, κατάργηση όλων αντιασφαλιστικών-μνημονιακών νόμων, επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης, ενίσχυση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος και μείωση των χρόνων εργασίας και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.