Η πρόσφατη δήλωση της βουλευτού της Νέας Δημοκρατίας κας Αλεξοπούλου, ότι το «τζάμπα τελείωσε», σε απάντηση ερώτησης που αφορούσε τα υπέρογκα έξοδα στέγης που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί, προκαλεί δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή.
Σε μια περίοδο που χιλιάδες αναπληρωτές και μόνιμοι εκπαιδευτικοί, αλλά και άλλες κατηγορίες εργαζομένων του δημοσίου, αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες στέγασης, ιδιαίτερα σε τουριστικές και νησιωτικές περιοχές, η συγκεκριμένη δήλωση δεν αποτελεί απλώς πολιτική αδιαφορία. Αποτελεί κυνισμό και ωμή απαξίωση της καθημερινής πραγματικότητας ανθρώπων που στηρίζουν το δημόσιο σχολείο, τα νοσοκομεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες με προσωπικό και οικονομικό κόστος.
Η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της επιλέγουν, αντί για ουσιαστικές λύσεις όπως η στεγαστική μέριμνα, τα επιδόματα στέγασης ή η αξιοποίηση δημόσιων κτιρίων, να απαντούν με κυνισμό και ειρωνεία. Το «τζάμπα τελείωσε» δεν απευθύνεται απλώς στους εκπαιδευτικούς — αποτυπώνει τη συνολική κυβερνητική λογική απέναντι στα κοινωνικά δικαιώματα.
Οι εκπαιδευτικοί και οι άλλοι δημόσιοι δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν αξιοπρέπεια, σεβασμό και τη δυνατότητα να ζουν κοντά στον τόπο εργασίας τους χωρίς να εξαντλούν το μεγαλύτερο μέρος του μισθού τους στο ενοίκιο.
Τι έχει να πει η κα Αλεξοπούλου στους χιλιάδες συνταξιούχους και εργαζόμενους που οι μισθοί και οι συντάξεις του φτάνουν για πρώτες δέκα μέρες το μήνα ή γι' αυτούς που δεν έχουν θέρμανση;
Η κα Αλεξοπούλου, αντί να ανακαλέσει τη δήλωσή της και να ζητήσει ταπεινά συγνώμη, προσπαθεί με γελοίες δικαιολογίες να αποκρύψει το ωμό και νεοφιλεύθερο πρόσωπό της!