Καμία εμπιστοσύνη σε κυβερνήσεις και σε υποσχέσεις που θα ξεχαστούν
Η συζήτηση για τη μείωση του χρόνου και των ημερών εργασίας, για χαμηλότερα όρια συνταξιοδότησης και λιγότερα χρόνια ασφάλισης, δεν αποτελεί «πολυτέλεια». Αποτελεί αναγκαία διεκδίκηση των εργαζομένων σε μια περίοδο όπου οι νέες τεχνολογίες, η πληροφορική, η ρομποτική και η τεχνητή νοημοσύνη διεισδύουν ολοένα και περισσότερο στην παραγωγή και τις υπηρεσίες, αυξάνοντας σημαντικά την παραγωγικότητα της εργασίας. Την ίδια στιγμή, ο παραγόμενος πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια, ενώ για τους εργαζόμενους χειροτερεύουν οι όροι της ζωής και της εργασίας.
Σε αυτές τις συνθήκες, δεν μπορεί η απάντηση να είναι περισσότερη δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα και λιγότερος ελεύθερος χρόνος, αλλά η δίκαιη ανακατανομή του πλούτου και του χρόνου εργασίας προς όφελος της κοινωνίας.
Η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει στην ίδια γραμμή εντατικοποίησης της εργασίας, ελαστικοποίησης των σχέσεων και αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων.
Αντί να αξιοποιεί την τεχνολογική πρόοδο για τη μείωση της εκμετάλλευσης, τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο πίεσης, ελέγχου των εργαζομένων και αύξησης των υπεκερδών του μεγάλου κεφαλαίου.
Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ, που εμφανίζεται ως αντιπολίτευση με «φιλολαϊκό» λόγο, έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα σε πολιτικές που χτύπησαν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Είναι ένα κόμμα που μας έχει συνηθίσει να λέει άλλα όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση και να πράττει τα αντίθετα όταν αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι έχουν εμπειρία και δεν μπορούν να ξεχνούν.
Γι’ αυτό, η λύση δεν θα έρθει «από τα πάνω». Χρειάζεται οργάνωση, συλλογικός αγώνας και ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα που θα διεκδικεί σταθερά: λιγότερες ώρες δουλειάς, περισσότερες μέρες ανάπαυσης, αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις και δικαίωμα σε μια ζωή με ποιότητα. Μόνο μέσα από τη διεκδίκηση μπορούν να κατακτηθούν αυτά που σήμερα παρουσιάζονται ως «ανέφικτα».