Τα πρόσφατα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για τους συνταξιούχους δεν αποτελούν λύση – αποτελούν πρόκληση. Σε μια περίοδο που η ακρίβεια καλπάζει και το κόστος ζωής πιέζει ασφυκτικά, οι εξαγγελίες για επιδόματα των 300 ευρώ παρουσιάζονται ως «στήριξη», ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ακόμη ένα επικοινωνιακό τέχνασμα που δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα.
Η στάση αυτή δεν είναι τυχαία ούτε μεμονωμένη. Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως πολιτικής ταυτότητας, έχουν συμβάλει στη συστηματική αποδόμηση των συντάξεων. Από τις δραματικές περικοπές των προηγούμενων ετών μέχρι την κατάργηση της λεγόμενης 13ης σύνταξης, οι συνταξιούχοι έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι το 2019 θεσπίστηκε η λεγόμενη «13η σύνταξη», η οποία στην πραγματικότητα ήταν ένα επίδομα – περίπου 500 ευρώ για τους χαμηλοσυνταξιούχους και κλιμακωτά για τους υπόλοιπους. Παρουσιάστηκε ως αποκατάσταση, αλλά δεν αποτέλεσε ποτέ ουσιαστική επαναφορά των απωλειών. Η μετέπειτα κατάργησή της από την κυβέρνηση επιβεβαίωσε ότι επρόκειτο για ένα προσωρινό μέτρο χωρίς στρατηγική στήριξης των συνταξιούχων.
Σήμερα, η ίδια λογική συνεχίζεται. Τα 300 ευρώ που ανακοινώθηκαν για ορισμένες κατηγορίες συνταξιούχων βαφτίζονται περίπου ως «13η σύνταξη», την ώρα που η πραγματικότητα είναι σκληρή: εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι επιβιώνουν με συντάξεις κάτω των 500 ή 1.000 ευρώ, αδυνατώντας να καλύψουν βασικές ανάγκες.
Οι συνταξιούχοι δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν δικαιοσύνη.
1. Άμεση καταβολή ποσού ίσου με το 50% της μηνιαίας σύνταξης σε όλους τους συνταξιούχους, ενόψει του καλοκαιριού, ώστε να αντιμετωπιστεί η πίεση από την ακρίβεια.
2. Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης για όλους. Καταβολή τον Δεκέμβριο, της 13η σύνταξης ως ελάχιστη αποκατάσταση των απωλειών της μνημονιακής περιόδου.
3. Μόνιμες αυξήσεις στις συντάξεις που να ανταποκρίνονται στο πραγματικό κόστος ζωής και όχι αποσπασματικά επιδόματα, επαναφορά της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (Α.Τ.Α.).
Η επιλογή της κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική των επιδομάτων αντί για ουσιαστικές αυξήσεις δεν λύνει το πρόβλημα – το διαιωνίζει. Μετατρέπει τους συνταξιούχους σε «ωφελούμενους» περιστασιακών παροχών, αντί να διασφαλίζει αξιοπρεπές εισόδημα μετά από δεκαετίες εργασίας.
Οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να αποδεχθούν αυτή την κατάσταση ως κανονικότητα. Αξίζουν αξιοπρέπεια και πραγματική στήριξη – όχι ψίχουλα και επικοινωνιακές εξαγγελίες.
Η αποκατάσταση της αδικίας δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης.