Η στεγαστική κρίση στην Αθήνα δεν είναι πλέον απλώς οικονομικό ζήτημα — είναι ζήτημα επιβίωσης, ιδιαίτερα για εργαζόμενους και συνταξιούχους. Το 2025, η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση ενοικίων στην ΕΕ (+10,1%), με τις τιμές να έχουν αυξηθεί πάνω από 40% τα τελευταία χρόνια.
Στην πράξη, ένα μικρό διαμέρισμα απορροφά έως και το 70% του μέσου εισοδήματος, ενώ για λίγο μεγαλύτερες κατοικίες το κόστος αγγίζει σχεδόν έναν ολόκληρο μισθό ή σύνταξη. Για χιλιάδες ηλικιωμένους, το ενοίκιο μετατρέπεται σε δυσβάσταχτο βάρος.
Η κατάσταση αυτή δεν προέκυψε ξαφνικά. Μετά τη μείωση των ενοικίων την περίοδο της κρίσης, η αγορά ακινήτων έχει επιστρέψει από το 2022 σε ανεξέλεγκτη ανοδική πορεία. Τα ενοίκια αυξάνονται ταχύτερα από τον πληθωρισμό, μειώνοντας συνεχώς την αγοραστική δύναμη των πιο ευάλωτων στρωμάτων της κοινωνίας.
Την ίδια ώρα, ενώ οι αιτίες είναι γνωστές, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν λαμβάνει ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Η εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, η έλλειψη νέας οικοδομής, η αυξημένη ζήτηση από ξένους επενδυτές, για την απόκτηση «Χρυσής Βίζας» και η απουσία οργανωμένης πολιτικής επιδεινώνουν το πρόβλημα.
Τι πρέπει να γίνει άμεσα
Η αντιμετώπιση της κρίσης δεν μπορεί να περιμένει. Απαιτούνται συγκεκριμένες παρεμβάσεις προς όφελος της κοινωνίας, όπως:
- Έλεγχος στις βραχυχρόνιες μισθώσεις.
- Ανάπτυξη κοινωνικής κατοικίας, ανέγερση νέων κατοικιών με δημόσια χρηματοδότηση και κίνητρα για νέες κατασκευές και ανακαινίσεις κλειστών διαμερισμάτων.
- Φορολογικά κίνητρα για ιδιοκτήτες που προσφέρουν προσιτά ενοίκια.
- Αξιοποίηση κενών ακινήτων του Δημοσίου και των δήμων.
- Στήριξη εργαζόμενων, νέων οικογενειών και συνταξιούχων για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών.
Χωρίς άμεσες αποφάσεις, η στέγη κινδυνεύει να μετατραπεί σε προνόμιο για λίγους. Για τους συνταξιούχους, αυτό σημαίνει μια καθημερινότητα με ολοένα μεγαλύτερη ανασφάλεια.